گر دست رسد در سر زلفین تو بازم --- چون گوی چه سرها که به چوگان تو بازم
زلف تو مرا عمر دراز است ولی نیست --- در دست سر مویی از آن عمر درازم
پروانه راحت بده ای شمع که امشب --- از آتش دل پیش تو چون شمع گدازم
آن دم که به یک خنده دهم جان چو صراحی --- مستان تو خواهم که گزارند نمازم
چون نیست نماز من آلوده نمازی --- در میکده زان کم نشود سوز و گدازم
در مسجد و میخانه خیالت اگر آید --- محراب و کمانچه ز دو ابروی تو سازم
گر خلوت ما را شبی از رخ بفروزی --- چون صبح بر آفاق جهان سر بفرازم
محمود بود عاقبت کار در این راه --- گر سر برود در سر سودای ایازم
حافظ غم دل با که بگویم که در این دور --- جز جام نشاید که بود محرم رازم
